Na een jarenlange internationale missie op zoek naar interculturele ontmoetingen en uitmondend in vele collaboratieve en performatieve werken en een veelomvattende toetsing van stille en bewegende media, keert Tiong Ang in deze tentoonstelling terug naar de basis van zijn werk: een schilderkunstige bevraging van de mogelijkheid in deze volledig gemediatiseerde werkelijkheid onze ontvankelijkheid voor beelden te kunnen behouden.

Centraal echter staat een tweedelig videowerk. Tiong Ang toont op twee kleine schermen dezelfde video-opname: in een drukke winkelstraat (van de Koreaanse hoofdstad Seoul) duikt temidden van een Aziatische menigte een zwarte man op met een grote fototas om zijn nek. Hij nadert de camera en wordt langzaam zichtbaarder, ongestoord door het feit dat hij in het centrum van het beeld wordt gehouden en zo los wordt gemaakt van de mensen om hem heen. Het is alsof de veelkoppige menigte als een Rode Zee voor hem wijkt; in het centrum van het beeld blijft de man even staan, speurt in de verte en loopt dan door. De man blijkt een winkelpand te betreden dat zich toevallig pal naast ons bevindt.
Tiong Ang toont ditzelfde beeld op het ene scherm zonder ingrepen, op het andere scherm sterk vertraagd. Dezelfde realiteit, dezelfde toevallige observatie lijkt in de ene opname een willekeurige registratie van de werkelijkheid en in de andere een symbolische enscenering, waarbij de zwarte man in de Aziatische menigte een welhaast messiaanse verschijning wordt. Welk effect denkt Ang met het tonen van beide versies naast elkaar te bereiken? Zoekt hij een tegenstelling van toevalligheid en lotsverbondenheid, wil hij het gemediatiseerde verschil tussen afstand en betrokkenheid zichtbaar maken, stelt hij de kunstmatigheid van het effect aan de orde, ook of juist met name als deze wordt toegepast op een zogenaamd geengageerd beeld? De beelden laten een balans zien hoe de solitaire mens zich wenst te engageren met zijn omgeving, en hoe daarentegen het besef optreedt van een existentiele innerlijke onvatbaarheid.
Aan weerszijden hangen gesluierde schilderijen die een beeldend commentaar op de bewegende beelden leveren, opdoemend vanuit hun duistere monochrome voorkomen. Portretten van een man en een vrouw, beiden met een afwezige blik in hun ogen, en twee ongewone stillevens die lijken op beelden van eenvoudige natuurkundige experimenten. Het grootste schilderij, Family, is een groepsportret naar een foto van de nabestaanden van J. F. Kennedy. Weduwe, broer, moeder en zuster zijn in eigen gedachten verzonken. Het zijn beelden die individueel een mysterie oproepen, en gezamenlijk een bespiegeling formuleren over individu en collectiviteit, over verbondenheid en alleen zijn.

Op uitnodiging van Ranti Tjan stelt Tiong Ang de grote groepstentoonstelling Nederland 1 in MuseumGoudA samen, een curatorschap dat hij ziet in het verlengde van zijn eigen solitaire kunstenaarsschap. (Vanaf 4 maart)