Al eerder stelde Ni Haifeng (Zhoushan 1964) in de galerie zelfportretten tentoon. Het betrof destijds (2001) een serie van zeven foto's van delen van het lichaam van de kunstenaar, die vol getatoeeerd leken met verschillende decoraties en teksten. Het werk refereerde aan uiteenlopende zaken als de historische handelsbetrekkingen tussen China en Nederland via het porselein, de Chinese identiteit van de kunstenaar en de grens tussen openbaar en privé.

Wederom presenteert Ni Haifeng zelfportretten, nu bestaande uit drie delen. Anders dan de vroegere zelfportretten, die door hun decoratieve versieringen er min of meer aantrekkelijk uitzagen, zijn deze laatste portretten zonder meer ontluisterend. Ni Haifeng heeft op drie verschillende dagen in 2005 zijn prullenbak leeggegooid op een monochrome achtergrond, de 'compositie' gefotografeerd en het plaatje opgeblazen tot een groot formaat (155 x 125 cm). De oudste foto (8 maart) heeft een donkerblauwe achtergrond, de middelste (1 april) een witte en de laatste (3 augustus) een bloedrode. De drie kleuren zijn niet alleen op te vatten als een verwijzing naar de Nederlandse vlag, maar naar het Westen in het algemeen. Meerdere westerse landen hebben immers deze kleuren in hun vlag. De foto's leggen de gewoontes en bezigheden van de kunstenaar onbarmhartig bloot. Een set valse kiezen op de rode achtergrond, ontelbare sigarettenpeuken op de blauwe (was het een zware tijd geweest?) en allerlei fotografische afvalproducten op de witte, dit alles tussen allerlei andere rotzooi als verkleurde bananenschillen en teennagels. De toeschouwer krijgt als het ware de rol toebedeeld van een spoorzoeker, een archeoloog van het leven van een hedendaags kunstenaar. Hij zou er urenlang op kunnen studeren om allerhande gevolgtrekkingen te maken. Zo krijgt het rood van de achtergrond, in combinatie met een verdwaald stukje chinees bankbiljet en een echte foto van de kunstenaar, tegelijkertijd de betekenis van het rood van de Chinese Volksrepubliek. In een dergelijk spel met dubbele bodems is Ni Haifeng een meester.

De rest van de foto's laten facetten van China zien, waarvan sommige eveneens ontluisterend zijn. Een markt van namaak antiek in een mensonvriendelijke omgeving tussen vervallen gebouwen, een chaotisch naaiatelier, een uitvergrote foto van een vals bankbiljet en foto's van een miniatuurwereld waarin allerlei beroemde bouwwerken en monumenten van de wereld op slechte wijze zijn nagebootst. Zelfs de planten en de bloemen in het landschap zijn van plastic. Het kunstmatige heeft altijd al grote belangstelling van de kunstenaar genoten. We ervaren er ook de leegheid van dit kunstmatige, die in deze beelden zo aangrijpend in beeld is gebracht, En hoe echt is de echte wereld waarin we leven eigenlijk? In hoeverre is het artificiële al niet tot het domein van de werkelijkheid doorgedrongen? Dit zijn een aantal cruciale vragen die Ni Haifeng in zijn rijke oeuvre aan de orde stelt.